Slechte moeder? Een onverwachte confrontatie in de Efteling

Wanneer iemand zegt dat je een slechte moeder bent: dit zegt het echt over jou...

“Je bent een slechte moeder,” snauwde de vrouw mij nog toe, terwijl ze voldaan met haar dienblad vol friet van de horecabalie wegliep.

De horecamedewerkster achter de counter zei meteen: “Ik heb geen last van je kinderen en dit is mijn werkgebied. Ik weet niet waar die vrouw zich mee bemoeit.”

Ze richtte zich daarna op mijn jongens, die allebei beteuterd voor zich uit zaten te kijken. “Willen jullie misschien een frietje? Mijn collega heeft ze net gebakken en we moeten natuurlijk wel testen of ze lekker zijn.”

Ze gaf mijn jongens allebei een frietje en gaf mij een knipoog.

Ik hield mijn tranen in bedwang, want ik kon wel huilen om dit kleine gebaar.

Opvoeden als alleenstaande moeder: de realiteit achter de schermen

Wat eraan voorafging, was eigenlijk iets kleins, wat later voor mij pas van grote waarde bleek te zijn. Ik bestelde voor de kinderen eten bij de horecabalie in de Efteling. Het was een dag met lange rijen, regen, drukte en veel storingen. Een dag waarop veel ouders balen, want het park zat vol met overprikkelde kinderen die teleurstelling na teleurstelling moesten verwerken.

Daarbij had iedereen er twee weken voorjaarsvakantie op zitten en moesten de meeste ouders omgaan met nog twee extra studiedagen die eraan vastgeplakt zaten.

Onze vakantie is echt geweldig geweest en ik geniet oprecht van de tijd met mijn jongens. Dat deed ik altijd al, maar ik merk dat het makkelijker wordt nu ze 6,5 jaar zijn. Ze kunnen zelf naar het toilet lopen, wachten in een rij en binnen één minuut kiezen wat ze willen eten. Er is vooruitgang en er is meer rust.

Ik ben sinds de geboorte van de jongens alleenstaande moeder. Ik zorg 24/7 voor mijn mannen en omdat dit mijn enige referentiekader is, heb ik de afgelopen jaren nooit beseft dat een tweeling in mijn eentje opvoeden best intens is.

Zo heb ik de jongens geleerd om tijdens het wachten op ons eten, op de balie te gaan zitten. Als ik de tweeling op de grond neerzette toen ze jonger waren, dan sprintten ze allebei een andere kant op. Ik had daarom ook bandjes om hun polsen die vastzaten aan mijn polsen, zodat ik de kinderen als het ware bij mij kon houden.

Het was misschien niet het meest kindvriendelijke beeld, maar het idee dat de jongens ‘vrij’ konden rondlopen, zonder weg te kunnen rennen, gaf mij rust. En als we dan ergens eten bestelden, zette ik ze op de balie. Zodat ze in de keuken konden kijken wat er gebeurde en ze niet allebei een andere kant op renden.

Ik heb nooit doorgehad dat dit iets is wat ik zo bewust deed.

Oordeel van anderen: wat gebeurt er echt?

Vandaag klommen de jongens na de bestelling zelf op de balie bij de Efteling. Ze zaten voor het gedeelte waar de snacks en friet in de vitrine liggen. Ze zaten dus niemand in de weg, maar daar was een mevrouw het niet mee eens.

In eerste instantie zei ik tegen de jongens dat ze niet op de balie moesten gaan zitten, maar beide heren zaten er zo op hun gemak dat ik het erbij liet. Mogelijk omdat dit in mijn systeem vertrouwd voelt en ik er dus geen probleem in zie.

“Vind je dat normaal?” hoor ik ineens achter mij.

Ik draaide mij niet om, omdat ik eerst niet doorhad dat ze tegen mij stond te schreeuwen.

“Haal die kinderen van de balie af, mijn eten moet daar zo overheen hoor!”

Nog steeds voelde ik niet de behoefte om mij om te draaien, ook al wist ik dat ze het tegen mij had. Aan de toon van de vrouw was duidelijk te horen dat ze ruzie zocht.

Misschien was ze moe omdat haar eigen kinderen de hele dag niet hadden geluisterd. Of misschien was ze overprikkeld door de drukte in het park.



“Ga je mij nu negeren?” zei ze in een poging om mij toch uit de tent te lokken.

Mijn hart zat ergens in mijn keel, maar ik bleef rustig en richtte mij op de jongens.

“Je probeerde ze net te vertellen dat ze daar niet mogen zitten, maar ze luisteren niet eens naar je.”

Ze had blijkbaar echt ruzie nodig om haar systeem tot rust te kunnen brengen, maar ik ben niet degene die zij daarvoor mag gebruiken.

Omdat ik nog steeds niet reageerde, besloot ze een slotoffensief eruit te gooien: “Je bent een slechte moeder!”

Ben ik een slechte moeder? Een moment van inzicht

Ondertussen zat ik dicht tegen een kookpunt aan, maar ik bleef mij ervan bewust dat er iets in haar geraakt was en dat mijn jongens niets verkeerd deden.

Als ze op de balie hadden staan dansen of als ze voor het uitgiftepunt hadden gelegen, dan had ik begrepen dat ze er iets van zei. Maar twee kinderen die rustig wachten op hun eten, omdat dat is wat ze geleerd hebben, dat is geen schande.

En dat maakt mij zeker geen slechte moeder.

Sterker nog, op dat moment besefte ik dat ik een goede moeder ben.

Ik maakte geen ruzie met die mevrouw om mijn gelijk te halen. Zij mag zich eraan storen, dat is haar goed recht. Maar ik liet aan mijn kinderen zien dat ik rustig bleef en hen beschermde.

En, waar andere kinderen rondrenden en ouders zichtbaar moeite hadden om hun kinderen bij zich te houden, zaten die van mij rustig te wachten.

De attente woorden van de horecamedewerkster en het gebaar om mijn kinderen een frietje te geven, bevestigde dat ik niks verkeerds deed.

Je eigen gedrag als moeder: waar komt je reactie vandaan?

De vrouw heeft wel degelijk iets in mij geraakt, anders had ik er geen blog over geschreven. En wie weet leest ze dit ooit. Dan hoop ik dat ze begrijpt dat je je eigen frustraties niet op een ander hoeft af te reageren.

Ze had ook rustig kunnen vragen waarom mijn kinderen daar zaten. Of kunnen aangeven dat ze het prettiger zou vinden als ze op de grond stonden.

Ze had voor zichzelf een paar ademhalingsoefeningen kunnen doen om haar spanning te reguleren. Haar systeem heeft haar duidelijk geleerd om te reageren vanuit onrust, maar daarmee lost ze de frustratie niet op.

Wanneer werd jij voor het laatst onredelijk boos en reageerde je dat af op een ander?

Ik weet namelijk van mijzelf dat er ooit een dame bij een ijssalon was die het moest ontgelden. Ik had een lange dag achter de rug met mijn kinderen en zij wilde geen kinderbolletjes opscheppen. Ze verkocht alleen grote porties, zelfs toen ik aangaf dat ik voor een grote wilde betalen maar een klein bolletje wilde. Ik ontplofte en werd onredelijk.

Tot op de dag van vandaag denk ik daar nog weleens aan terug. Hoe mijn eigen frustratie werd versterkt door haar houding. En zij zal vast niet de enige zijn geweest die mijn frustratie heeft moeten dragen.

Groeien in moederschap: van reactie naar bewustzijn

Gelukkig ben ik gegroeid. Ik heb geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag en mijn reacties.

Ik ga geen discussie meer aan met mensen die ruzie nodig hebben om zichzelf te reguleren.

Die mensen reageren vaak vanuit oude patronen. Patronen die ik bewust heb aangekeken en heb laten groeien naar volwassen gedrag.

Meer rust in jezelf en verbinding met je kind

Misschien herken je iets in dit verhaal. In hoe snel je geraakt kunt worden. In hoe je reageert, terwijl je eigenlijk iets anders zou willen laten zien. Of in het gevoel dat je wéét dat het anders kan, maar nog niet precies hoe.

Soms helpt het om even stil te staan en echt naar jezelf te kijken. Niet vanuit oordeel, maar vanuit nieuwsgierigheid. Wat gebeurt er in jou, op het moment dat de spanning oploopt? Waar ligt voor jou de ruimte om het anders te doen?

In mijn werk maak ik energetische afstemmingen, waarin je vragen kunt stellen over jezelf en het moederschap. Vragen die gaan over stress minderen, over de verbinding met je kind en over de patronen die je misschien onbewust meeneemt.

Je krijgt geen algemeen advies, maar een persoonlijke afstemming die direct inzicht geeft in waar voor jou de groei zit.

Bekijk het aanbod op mijn website bij afstemmingen.

Soms is één inzicht al genoeg om iets in beweging te zetten.

Liefs,

Ruby Kramer

Words of Kindness