7c777cd6

Slechte moeder? Een onverwachte confrontatie in de Efteling

Sun, 10 May 2026 14:24:11 GMT

Wanneer iemand zegt dat je een slechte moeder bent: dit zegt het echt over jou...

“Je bent een slechte moeder,” snauwde de vrouw mij nog toe, terwijl ze voldaan met haar dienblad vol friet van de horecabalie wegliep.

De horecamedewerkster achter de counter zei meteen: “Ik heb geen last van je kinderen en dit is mijn werkgebied. Ik weet niet waar die vrouw zich mee bemoeit.”

Ze richtte zich daarna op mijn jongens, die allebei beteuterd voor zich uit zaten te kijken. “Willen jullie misschien een frietje? Mijn collega heeft ze net gebakken en we moeten natuurlijk wel testen of ze lekker zijn.”

Ze gaf mijn jongens allebei een frietje en gaf mij een knipoog.

Ik hield mijn tranen in bedwang, want ik kon wel huilen om dit kleine gebaar.

Opvoeden als alleenstaande moeder: de realiteit achter de schermen

Wat eraan voorafging, was eigenlijk iets kleins, wat later voor mij pas van grote waarde bleek te zijn. Ik bestelde voor de kinderen eten bij de horecabalie in de Efteling. Het was een dag met lange rijen, regen, drukte en veel storingen. Een dag waarop veel ouders balen, want het park zat vol met overprikkelde kinderen die teleurstelling na teleurstelling moesten verwerken.

Daarbij had iedereen er twee weken voorjaarsvakantie op zitten en moesten de meeste ouders omgaan met nog twee extra studiedagen die eraan vastgeplakt zaten.

Onze vakantie is echt geweldig geweest en ik geniet oprecht van de tijd met mijn jongens. Dat deed ik altijd al, maar ik merk dat het makkelijker wordt nu ze 6,5 jaar zijn. Ze kunnen zelf naar het toilet lopen, wachten in een rij en binnen één minuut kiezen wat ze willen eten. Er is vooruitgang en er is meer rust.

Ik ben sinds de geboorte van de jongens alleenstaande moeder. Ik zorg 24/7 voor mijn mannen en omdat dit mijn enige referentiekader is, heb ik de afgelopen jaren nooit beseft dat een tweeling in mijn eentje opvoeden best intens is.

Zo heb ik de jongens geleerd om tijdens het wachten op ons eten, op de balie te gaan zitten. Als ik de tweeling op de grond neerzette toen ze jonger waren, dan sprintten ze allebei een andere kant op. Ik had daarom ook bandjes om hun polsen die vastzaten aan mijn polsen, zodat ik de kinderen als het ware bij mij kon houden.

Het was misschien niet het meest kindvriendelijke beeld, maar het idee dat de jongens ‘vrij’ konden rondlopen, zonder weg te kunnen rennen, gaf mij rust. En als we dan ergens eten bestelden, zette ik ze op de balie. Zodat ze in de keuken konden kijken wat er gebeurde en ze niet allebei een andere kant op renden.

Ik heb nooit doorgehad dat dit iets is wat ik zo bewust deed.

Oordeel van anderen: wat gebeurt er echt?

Vandaag klommen de jongens na de bestelling zelf op de balie bij de Efteling. Ze zaten voor het gedeelte waar de snacks en friet in de vitrine liggen. Ze zaten dus niemand in de weg, maar daar was een mevrouw het niet mee eens.

In eerste instantie zei ik tegen de jongens dat ze niet op de balie moesten gaan zitten, maar beide heren zaten er zo op hun gemak dat ik het erbij liet. Mogelijk omdat dit in mijn systeem vertrouwd voelt en ik er dus geen probleem in zie.

“Vind je dat normaal?” hoor ik ineens achter mij.

Ik draaide mij niet om, omdat ik eerst niet doorhad dat ze tegen mij stond te schreeuwen.

“Haal die kinderen van de balie af, mijn eten moet daar zo overheen hoor!”

Nog steeds voelde ik niet de behoefte om mij om te draaien, ook al wist ik dat ze het tegen mij had. Aan de toon van de vrouw was duidelijk te horen dat ze ruzie zocht.

Misschien was ze moe omdat haar eigen kinderen de hele dag niet hadden geluisterd. Of misschien was ze overprikkeld door de drukte in het park.

“Ga je mij nu negeren?” zei ze in een poging om mij toch uit de tent te lokken.

Mijn hart zat ergens in mijn keel, maar ik bleef rustig en richtte mij op de jongens.

“Je probeerde ze net te vertellen dat ze daar niet mogen zitten, maar ze luisteren niet eens naar je.”

Ze had blijkbaar echt ruzie nodig om haar systeem tot rust te kunnen brengen, maar ik ben niet degene die zij daarvoor mag gebruiken.

Omdat ik nog steeds niet reageerde, besloot ze een slotoffensief eruit te gooien: “Je bent een slechte moeder!”

Ben ik een slechte moeder? Een moment van inzicht

Ondertussen zat ik dicht tegen een kookpunt aan, maar ik bleef mij ervan bewust dat er iets in haar geraakt was en dat mijn jongens niets verkeerd deden.

Als ze op de balie hadden staan dansen of als ze voor het uitgiftepunt hadden gelegen, dan had ik begrepen dat ze er iets van zei. Maar twee kinderen die rustig wachten op hun eten, omdat dat is wat ze geleerd hebben, dat is geen schande.

En dat maakt mij zeker geen slechte moeder.

Sterker nog, op dat moment besefte ik dat ik een goede moeder ben.

Ik maakte geen ruzie met die mevrouw om mijn gelijk te halen. Zij mag zich eraan storen, dat is haar goed recht. Maar ik liet aan mijn kinderen zien dat ik rustig bleef en hen beschermde.

En, waar andere kinderen rondrenden en ouders zichtbaar moeite hadden om hun kinderen bij zich te houden, zaten die van mij rustig te wachten.

De attente woorden van de horecamedewerkster en het gebaar om mijn kinderen een frietje te geven, bevestigde dat ik niks verkeerds deed.

Je eigen gedrag als moeder: waar komt je reactie vandaan?

De vrouw heeft wel degelijk iets in mij geraakt, anders had ik er geen blog over geschreven. En wie weet leest ze dit ooit. Dan hoop ik dat ze begrijpt dat je je eigen frustraties niet op een ander hoeft af te reageren.

Ze had ook rustig kunnen vragen waarom mijn kinderen daar zaten. Of kunnen aangeven dat ze het prettiger zou vinden als ze op de grond stonden.

Ze had voor zichzelf een paar ademhalingsoefeningen kunnen doen om haar spanning te reguleren. Haar systeem heeft haar duidelijk geleerd om te reageren vanuit onrust, maar daarmee lost ze de frustratie niet op.

Wanneer werd jij voor het laatst onredelijk boos en reageerde je dat af op een ander?

Ik weet namelijk van mijzelf dat er ooit een dame bij een ijssalon was die het moest ontgelden. Ik had een lange dag achter de rug met mijn kinderen en zij wilde geen kinderbolletjes opscheppen. Ze verkocht alleen grote porties, zelfs toen ik aangaf dat ik voor een grote wilde betalen maar een klein bolletje wilde. Ik ontplofte en werd onredelijk.

Tot op de dag van vandaag denk ik daar nog weleens aan terug. Hoe mijn eigen frustratie werd versterkt door haar houding. En zij zal vast niet de enige zijn geweest die mijn frustratie heeft moeten dragen.

Groeien in moederschap: van reactie naar bewustzijn

Gelukkig ben ik gegroeid. Ik heb geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag en mijn reacties.

Ik ga geen discussie meer aan met mensen die ruzie nodig hebben om zichzelf te reguleren.

Die mensen reageren vaak vanuit oude patronen. Patronen die ik bewust heb aangekeken en heb laten groeien naar volwassen gedrag.

Meer rust in jezelf en verbinding met je kind

Misschien herken je iets in dit verhaal. In hoe snel je geraakt kunt worden. In hoe je reageert, terwijl je eigenlijk iets anders zou willen laten zien. Of in het gevoel dat je wéét dat het anders kan, maar nog niet precies hoe.

Soms helpt het om even stil te staan en echt naar jezelf te kijken. Niet vanuit oordeel, maar vanuit nieuwsgierigheid. Wat gebeurt er in jou, op het moment dat de spanning oploopt? Waar ligt voor jou de ruimte om het anders te doen?

In mijn werk maak ik energetische afstemmingen, waarin je vragen kunt stellen over jezelf en het moederschap. Vragen die gaan over stress minderen, over de verbinding met je kind en over de patronen die je misschien onbewust meeneemt.

Je krijgt geen algemeen advies, maar een persoonlijke afstemming die direct inzicht geeft in waar voor jou de groei zit.

Bekijk het aanbod op mijn website bij afstemmingen.

Soms is één inzicht al genoeg om iets in beweging te zetten.

Liefs,

Ruby Kramer

Words of Kindness

Meer rust en balans als ouder: de kracht van het midden

Tue, 21 Apr 2026 10:57:55 GMT

Wanneer heb je eigenlijk de top bereikt?

Terwijl ik de was aan het opvouwen ben, kijk ik naar een serie over vrouwen die wonen in Palm Beach. Normaal kijk ik documentaires, maar deze serie heeft toch mijn volledige aandacht te pakken. Ik zie vrouwen die vooral bezig lijken met hun uiterlijk, met geld, met meer en nog meer. Maar waar zijn hun gezinnen? Waar zijn de mensen die er echt toe doen? En degenen die er wel omheen staan, lijken vooral bezig met elkaar.

En ergens voelt het alsof het nooit genoeg is. In deze tijd waarin social media ons constant een perfect plaatje laat zien, vraag ik me steeds vaker af: waarom ligt ons streven naar succes en rijkdom soms hoger dan simpelweg gelukkig zijn met wat er al is? En kun je eigenlijk tevreden zijn vanuit de top of een diep dal?

Vorig jaar ging ik naar de Shift van Charlotte Labee . Die dag gebeurde er iets wat me diep raakte. Diezelfde ochtend zei ik nog tegen een vriendin: “Als ik één ding zou mogen wensen, dan is het ooit samen met Charlotte Labee op het podium staan.” In mijn hoofd zag ik mijzelf als succesvolle intuitie vertaler en energiewerker, samen met Charlotte een publiek inspireren.

Maar het leven had iets anders voor me bedacht. Diezelfde dag stond ik al op het podium!

Samen met twee andere vrouwen deden we een oefening die Charlotte Labee begeleiden. We kregen elk een plek toegewezen: een blije energie, een neutrale energie en een negatieve energie. Ik begon op de plek van blijdschap en dat voelde als thuiskomen. Spontaan, enthousiast en helemaal mezelf. De plek van blijdschap ken ik goed. Ik ben miss positief en wil het liefst elk moment van de dag in die hoge frequentie zitten.

Daarna wisselden we en ik kwam in het midden te staan. De neutrale plek. En eerlijk? Het voelde ongemakkelijk. Onwennig. Alsof ik niet wist wat ik daar moest doen. Ik ben bekend met grote hoogtes en met hele diepe dalen. Op de plek van neutraal voelde ik geen spanning, geen wow-factor en voelde het vooral onrustig in mijn lichaam.

Toen zei Charlotte iets wat me nog steeds bijblijft: “Ruby, kun jij neutraal zijn? Kun jij in het midden staan?” En op dat moment besefte ik: dat doe ik dus bijna nooit.

Ik heb altijd van piek naar dal geleefd. Van hoog naar laag. Altijd op zoek naar die volgende “high”, of groot drama. Maar dat midden… dat voelde altijd enorm saai. Oninteressant. Alsof daar niets gebeurde.

Charlotte veranderde mijn gedachte over het midden. Ze zei: “Juist dat midden is je kracht. Vanuit het midden kun je groeien. Je kunt omhoog, maar je weet ook dat je altijd terug kunt naar je basis. En als je naar beneden gaat, is de val minder diep.”

Het gekke is dat we in deze (Westerse) maatschappij vooral geleerd worden te streven naar grote hoogtes en op tv alle series bestaan uit diepe dramatische dalen. We zoeken ten alle tijden het uiterste op. Maar waarom? Waarom hebben we zo een honger naar succes of juist falen. Als je constant piekt, dan voelt je dal extra zwaar. En allebei zorgen ze voor spanning in ons lichaam.

Ik ben er dus anders naar gaan kijken door dat moment op het podium. Ik zat niet eens in een piek, maar toch stond ik bij Charlotte Labee al op het podium. Het midden is voor mij een belangrijk gegeven geworden, eentje waar ik mij in het leven nu meer op focus dan op succes of drama.

En begrijp mij niet verkeerd, ik streef nog steeds dromen na. Ik wil graag een mooi huis met grote ruimte tuin voor mij en de jongens, ik blijf positief over de gedachte om een levenspartner te mogen vinden, ik wil reizen met mijn jongens en het lijkt mij fantastisch om met vrienden dinerparty’s te organiseren. Dat verlangen is er nog steeds. Alleen wil ik er komen vanuit het midden. Vanuit een stevige basis in mezelf.

En misschien is dat ook wel de uitnodiging voor jou. Waar sta jij in je energie?

Sluit je ogen en voel bij een blije energie wat er gebeur.

– Hoe voelt jouw blije energie?

– Wat gebeurt er in je lichaam als je daar bent?

Ga dan naar het midden.

– Wat voel je daar?

– Is het rustig? Saai? Of misschien juist veilig?

– Wat gebeurt er hier in je lichaam?

En dan de negatieve energie.

– Hoe voelt die plek voor jou?

– Blijf je daar hangen, of wil je er het liefst zo snel mogelijk weg?

– Wat ervaar je hier in je lichaam?

Er is trouwens geen goed of fout antwoord.

Maar het is bewustwording. En daar begint het.

Voor mij geldt: ik geniet nog steeds van de pieken. Ik word nog steeds blij van groei en mooie momenten. Maar ik keer terug naar het midden. Ik blijf daar langer. En daardoor worden de dalen minder diep. We kunnen in het leven niet voorkomen dat er pieken en dalen zijn, maar we kunnen wel bepalen vanaf welke plek in de energie we naar die pieken en dalen gaan.

Misschien is de top dus niet waar we denken dat hij is.

Misschien ligt de echte kracht… precies in het midden.

Liefs,

Ruby

_________

Voel jij dat het tijd is om meer vanuit jouw midden te leven? Om minder te schommelen tussen pieken en dalen en meer rust te ervaren in wie je bent?

Ik help je graag om weer te verbinden met jouw midden, zodat jij vanuit daar meer rust en vertrouwen kan krijgen in jezelf. Volg de eerste module van Intuitief Ouderschap of vraag een afstemming aan.

__________

De blogs die ik post zijn bedoelt om je te inspireren en je vanuit een ander perspectief naar een situatie te kijken. De blogs zijn niet om mijn waarheid aan jou op te leggen. Ik respecteer iedereen zijn of haar invulling in dit leven.

De reis die ik niet zag aankomen

Tue, 09 Dec 2025 11:21:03 GMT

De reis die ik niet zag aankomen: met mijn vader in een oude auto door de sneeuw.

Oops, de handrem vergeten eraf te halen. Het rijden in een auto waarin je de sleutel nog in het slot moet stoppen en waarin geen automatische vergrendeling zit, is weer even wennen. Ik heb al bijna twintig jaar mijn rijbewijs en diverse auto’s gereden. Toch merk je hoe snel je gewend en verwend raakt aan alle moderne technologie. De Carbagerun haalt elke vorm van comfort weg. Zowel dat van een fijne auto als dat van mijn veilige comfortzone. Acht dagen in een auto van vierentwintig jaar oud, samen met je vader en temperaturen ver onder nul, is niet direct wat ik had bedacht om in dit leven te ondernemen.

Comfort achterlaten om iets groters te ervaren

Maar voor iedereen die mij kent: jullie weten dat ik tien jaar geleden vrijwillig in de Australische outback ging wonen met temperaturen boven de vijftig graden. Daar bracht ik dagen door op een paard om koeien te vangen. Dat lag toen ook niet in de lijn der verwachting, aangezien ik een succesvolle onderneming in marketing in Nederland achter mij liet. Zo zie je maar weer, soms komen er dingen op je pad die je gewoon moet aanpakken . Als ik één ding geleerd heb door al mijn avonturen, dan is het dat je pas echt weet of je iets leuk vindt als je het hebt uitgeprobeerd.

Hoe kom ik erbij om samen met mijn vader deze rally in de sneeuw te gaan doen? Eigenlijk gaat die reden dieper dan de meesten van jullie beseffen . Ik zie om mij heen bij leeftijdsgenoten vaak dat vaders komen te overlijden. Toen vorig jaar december iemand op Instagram tegen mij zei: “Ruby, koester elk moment met je vader, want mijn vader is plots overleden,” raakte dat mij diep. Zij had mogelijk niet eens door hoe diep. Ik heb veel toffe herinneringen met mijn vader gemaakt, maar ineens was ik mij er bewust van dat mijn vader ouder wordt en ooit zal komen te overlijden.

De blik van mijn vader die alles veranderde

Toen pap in januari naar de Carbagerun zat te kijken en de sfeerbeelden van vele oude auto’s in de sneeuw liet zien, zag ik aan zijn ogen dat hij zoiets graag zou willen ervaren. Vroeger hebben pap en ik er al eens aan gedacht om mee te doen aan Dakar. We hebben ons ook opgegeven voor programma’s als Expeditie Robinson (lang geleden voor het derde seizoen), Ik vertrek (met het idee een huis in Frankrijk op te knappen) en het tweede seizoen van Het Spaanse dorp Polopos, maar toen brak corona uit. Dat pap en ik vaker out of the box ideeën hadden, is dus niet nieuw. Alleen zijn we nooit tot uitvoering gekomen. Tot nu.

In juli werden de tickets voor de Carbagerun verloot. Pap was verbaasd dat ik überhaupt mee wilde, aangezien hij weet dat ik meer van woestijnen, tropische eilanden en warme oorden houd. Kou, sneeuw en ijs zijn mijn tegenpolen, maar voor mijn vader trotseer ik elke temperatuur. Hij appte mij een foto van het beeld . “Ruby, we zijn nummer 399 op de wachtlijst. Ik denk niet dat we mee kunnen doen.” Twee uur later kreeg ik een enthousiast bericht: “Ruby, we zijn nummer 399. En we doen mee.”

Het onverwachte bericht dat alles in beweging bracht

Ik weet nog dat ik stiekem had gehoopt dat we niet ingeloot zouden worden, want waar stort ik mij nu toch weer in. Maar vervolgens ontstond er blijdschap, want er doen 400 auto’s mee en wij zijn nummer 399. Het universum dacht er blijkbaar ook even goed over na, maar gaf ons toch het voordeel van de twijfel door ons in te loten. Zo voelde het voor mij. Als het universum achter ons staat, dan ga ik ervoor.

In juli voelde het nog als een ver van mijn bed show en eigenlijk tot oktober was ik in ontkenning. Ik postte er soms over op Instagram en startte een wervingsactie voor sponsoren. Ook die deed ik voorzichtig, omdat ik niet had verwacht dat we zoveel steun en support zouden krijgen. Gek genoeg heb ik het gevoel gehad bevroren te zijn en nu het dichterbij komt, smelt ik beetje bij beetje en voel ik de reis steeds meer. Ironisch, want als ik er ben, is het vast alles behalve warm. Jullie financiële donaties en alle toffe samenwerkingen geven mij nog meer het gevoel dat deze reis bijzonder gaat worden.

Een reis die we niet alleen maken

Wat mijn hart altijd verwarmt, zijn woorden. Woorden om met anderen te delen. Ik heb jaren een reisblog gehad en genoot altijd van alle reacties. De inzichten die ik deelde inspireerden velen. Voor deze reis ga ik dat weer helemaal oppakken. De komende twee maanden ga ik op mijn website www.wordsofkindness.nl blogs delen over deze bijzondere reis. Het kopen van een auto, de voorbereidingen, de tocht zelf en daarna mijn persoonlijke bevindingen. Wie weet raak ik volledig in de ban van de sneeuw of ga ik huilend naar huis.

Hoe dan ook, dankjewel dat jij hier vandaag alvast bent. Misschien eenmalig uit nieuwsgierigheid, maar ik hoop dat je ons verhaal wilt volgen. Ik geloof in een collectieve energie. Hoe meer mensen ons vreugde toewensen , hoe beter onze reis zal zijn. Naast de energie zijn ook de financiën een onderdeel waar ik in de blogs op terug ga komen. Je kunt ons namelijk sponsoren, waardoor jouw naam of die van je bedrijf op de auto komt te staan. Tijdens de Carbagerun gaan we ook geld inzamelen voor het Kledingmagazijn dat pleegouders ondersteunt. Daarover meer in een volgend blog.

Voor nu: bedankt en een mooie dag.

Winterse groet,
Ruby Kramer

En paps, Peter Kramer, die op de zijlijn meeleest